Benden bakınca sen…

4 Aralık 2015 0 Yorum

1385967578_kar-gunes-2

Arada içimi ısıtan kış güneşi tadı veriyor görüşmelerimiz. Sabah ayazı, sokaklar sessiz, kimsesiz kaldırımlar. Yıldızlar ve ay toparlanıp gittiler gecenin yükünü dert edinip kendilerine.

Sabahın erkencileri fırınlardan mis gibi taze pişmiş poğaça, simit kokuları karıştı havaya. Kumrular saklandıkları derme çatma yuvalarından bir hamle ile ayrılıp kanatlarını açtılar sonsuz özgürlüklerine.

K_mevsimi_ve_am_aac

Yaprakları dökülmüş dımdızlak ağaçlar kıskanır ya çamları her daim yeşil ve taze diye, işte bende tam da böyle bakıyorum el ele sahilde yürüyüş yapan sevgililere.

Sonra sen geliyorsun. Onca yaşanmışlıkların ardından yine bir deniz kıyısındayız. Ne sen aynısın ne de ben. Uzansam avuçlarımın içine yerleşir mi eskisi gibi elin bilmiyorum. Bir hamle diyorum kendime. Her şeyi göze al ve uzat elini tut. Ne olacak ki? Sonra avucumu kendi parmaklarımla doldurup hırsımdan bir yumruk yapıyorum. Bu yumruk hatalarım için gizli bir silah oluveriyor. Geçmişimi dövüyor sessiz sedasız.

960x600x75x0x0x1

Keşkelerin kucağındayım bazen. Sen öyle eskisi gibi coşkuyla konuşurken karşımda sanki hiç gitmemişsin, hiç yarım kalmamışım gibi. Hevesleniyorum. Bir bakıyorum anlık olsa da eskisi gibi bakıyor gözlerin. Ellerini izliyorum yine. Tam da öncekiler gibi heyecanla anlatırken seni sevindiren şeyleri şekilden şekile girip sürekli yön değiştiriyorlar.

1214008-yalniz-adam

Şimdi diyorum şimdi. Sus ve beni dinle demek istiyorum. Ben hala aynı şiddetle aşığım sana demek istiyorum. Öyle bir cümle geliyor ki o anda senden, silahın olsa vursan beni oracıkta ve beynimden girip çıksa o mermi bu denli tutulup kalmazdım.

Artık kimseyi istemiyorum geçmişten.Bugünden ya da yarından da kimse olmasın bu aralar. Kendimi dinliyorum. Kendim için ne istediğimi bulmaya çalışıyorum.” Senin ağzından tüm heybetiyle dökülen bu cümleler ile kırıyorsun kanadımı kolumu, kımıldayacak halim kalmadığı gibi tek iyileştiricimin sen olduğunu bile bile felç olmuş ruhumla kalakalıyorum.

Günlerce görüşmüyoruz sonra. Her aklıma geldiğinde ruhumda şiddeti ölçülmeyen depremlerin enkazlarında kayboluyorum. Aramıyor artık. O tamamen konuyu kapatmış dediğim gün yeniden bir mucize gönderiyor Tanrı ve yine karşındayım.

Rengini, şeklini değiştirdiğin saçların bir başka güzel ve kokunu değiştirmişsin belli. Onca parfümün altından senin ruhunun kokusunu çekiyorum hasretle yeniden içime.

Arkadaş kalacağız diye söz verdik ya bir kere, arkadaşlığın ağırlığında eziliyor ruhum ve sessizlikte çığlıklarımı gizliyorum. Ah bu şarkılar meğer hep seni anlatıyormuş ben dinliyormuşum ama duymuyormuşum.

tumblr_n58cbkX2N81trczyoo1_500

Özledim” diyorsun bazen. Özlem nedir biliyor musun diye sormak istiyorum da arkadaşımsın soramıyorum. “Aklımdasın” diyorum bazen. “Aklıma geldiğinde selamlayıp sarılıyorum sonra başkalaştırıp bir de buna alışmaya çalışıyorum” diyorsun. Sonra bir kaç gün yine çekiyorsun ipimi, sensizlikle yaşamaya alıştırıyorsun beni.

Gitme kal sen. Ruhumun sarayındaki tahtından kalkma.  O mevki o makam senin. İster yarim ol ister yarenim, gitme kal. Bende kal. Arkadaş olmanın bu kadar acı vereceğini hiç tahmin edememişim ben. Ne bileyim seninleyken sensiz kalmak  ne demek? Sen ne bileceksin cennetinde esir tutulduğunu, onca özgürlüğüne rağmen.

images (14)

Seni benden görebilsen keşke ya da benim seni gördüğüm gibi görebilsen başka bir ruhu. Anlarsın insanın kendini kendine esir etmesinin ne demek olduğunu. Tam bir esaret bu benimki. Üstelik bu mahkumiyeti bitirecek ne bir kanun ne de ferman var sonsuza kadar. 

Sen yine gel kış güneşim ol. Ayazında ısıt beni bir an bile olsa ne olur. Güneşin altında yanarken, sana susamışken hafif bir esinti ol ne olur. Denizin mavisinde kayıp olurken o çimenlerin üzerinde hiç ummadığım zamanda ayağıma çarpan minik topun sahibi küçük çocuk, onca çiçek varken gelip üzerime konan bahar kelebeği ol.

tumblr_mpwpzsUf0b1raunago1_500

Gecenin bir yarısı olmadık bir yerde tüm eksikliğini hissetmiş ve gerilmişken bulduğum son sigaram ol. Cebimde beş kuruşum kalmadı yolun ortasındayım, eve nasıl gideceğim diye düşünürken pantolonun cebine saklanmış son yol param ol. En sevdiğim bisküvinin paketinin kıvrılmış kenarına sıkışmış son parçası ol da mucize gibi bulayım seni. En çok izlemek istediğim bir gösterinin kalan son bileti ol. Anlık da olsa mutluluğum ol. Benim ol. Ben de kal. Benden ol.

Kategori: GENEL

Yazar:

Yunanistan kökenli bir ailenin mensubu olarak 1976 da İstanbul’da doğdum. Gazeteci bir baba ve edebiyat öğretmeni bir annenin çocuğu olma münasebetiyle Anadolu’nun bir çok ilinde eğitim aldım.

Yorumunuz

%d blogcu bunu beğendi: