Affetmiyorum…

2 Mart 2016 0 Yorum

image

Çok yorgunum. Sırtımı bir çınara yaslayıp ayaklarımı buladığım topraktan köklerimi güçlendirmek istiyorum. Martılar şarkı söylesin başımın üzerinde. Denizden bahşedilen iyotun kokusundaki biraz huzur ve bir yudum umutu istiyorum.

Çok yorgunum. Eskidim. Hayli yol aldım önüme çıkan dağlık bölgede. Kaç uçurum kenarı gördü bu gözler. Kaç kere  tökezleyip yeniden ayağa kalktım sayısını bilmiyorum. Yalnız geldim bu dünyaya diye kendime yalnızlığı kanun yaptım.

image

Çok yorgunum. Bedenin içinde başka eski bir beden ve en az onun kadar eski bir ruh taşıyorum. Fırtınaların kuvvetinde çarpıp durduğum duvarlarda kırıldı kanatlarım. Ellerim, ayaklarım eskidikçe kuvvetsiz kaldım.

Çok yorgunum. Hafızam da eskisi gibi değil artık. En son ne zaman mutluydum, ne zaman umutlu ve huzurlu hatırlamıyorum. Nerede yitirdim biriktirdigim hayalleri? Ne zamandan beri başkalarınınkini yaşıyorum hatırlamıyorum.

Çok yorgunum. Sevdiğimi hatırladığım kadar sevildim mi bilmiyorum. Kimin hayatıydı içinde debelendiğim? Çok istediğim varlıklardan ne zaman vazgecmeyi öğrendim anımsamıyorum. Ben ne zaman içimdeki en kötü, en zayıf beni yaşamaya karar verdim? Utanıyorum. Kendime  bunu yaptığım için kendimi affetmiyorum.

Kategori: GENEL

Yazar:

Yunanistan kökenli bir ailenin mensubu olarak 1976 da İstanbul’da doğdum. Gazeteci bir baba ve edebiyat öğretmeni bir annenin çocuğu olma münasebetiyle Anadolu’nun bir çok ilinde eğitim aldım.

Yorumunuz

%d blogcu bunu beğendi: